บงการ

คนเรามีสิทธิที่จะบงการชีวิตตัวเอง

แต่!!!

คุณไม่มีสิทธิบงการชีวิตของคนอื่น!

เห้ยย คือเราทุกคนมีคนละ 100 ปี (เอาแบบเว่อร์ๆไว้ก่อนเลย)

นั่นหมายความว่า 100 ปีนี้ เขาจะจัดการชีวิตเขายังไงก็ได้

กระเลวกระราด สัก10 ปี ใช้เวลากว่าจะคิดได้อีก 5ปี เป็นคนดีอยู่ 20 ปี ไม่อยากจะทำอะไรแล้ว กินๆนอนๆ อีก 10 ปี

คือ เข้าใจป่ะ นั่นสิทธิของเขา

อย่าไปคิดแทนใคร อย่าเอาตัวเองตั้งเป็นบรรทัดฐาน!

โลกไม่ได้หมุนรอบตัวคุณอ่ะ โอเคไหม

ละชีวิต 100ปีที่ได้มาอ่ะ มันสั้นมากกว่าที่คุณคิดนะ เอาเวลาอันมีค่าของคุณอ่ะ ไปจัดสรรให้เกิดประโยชน์หรือทำอะไรก็แล้วแต่ที่คุณคิดว่ามีประโยชน์ในชีวิตของคุณ ย้ำ! ของคุณ  ดีกว่าเอาเวลาไปบงการชีวิตคนอื่น ยุ่งเรื่องคนอื่น จะดีกว่าไหม?

นอกจากจะไม่สร้างมนุษย์รกโลกที่เป็นภาระต่อคนรอบข้าง(หรือคนที่ถูกคนบงการแล้ว) ยังทำให้ชีวิตคุณเกิดประโยชน์ขึ้นมากกว่าอีกด้วยนะ เชื่อสิ!

ฝากไว้แค่นี้...

ถูก หรือ ผิด

เขาว่ากันว่า เวลาเป็นสิ่งมีค่า

ใช่...

เราทุกคนต่างก็รู้ว่าเวลานั้นเป็นสิ่งมีค่า

แต่จะมีสักกี่คน

ที่สามารถใช้เวลาได้อย่างคุ้มค่ากัน

แล้วอะไรกันที่เป็นตัวตัดสินความคุ้มค่านั้น

สำหรับคนๆหนึ่ง อาจจะคือการทำงาน การหาเงิน

ยิ่งหาได้มาก ในระยะเวลาที่น้อย คือการใช้เวลาอย่างคุ้มค่า

สำหรับคนอีกคนหนึ่งอาจคือการได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก

เพียงแค่นั้นก็คุ้มค่า

และคนอีกคนหนึ่ง อาจจะบอกว่าคือทั้งสองอย่าง

แล้วสำหรับคุณล่ะ...

บางคนอาจมีคำตอบสวยหรูกว่า นั่นคือการได้อยู่กับคนที่เรารัก

.....

แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันเป็นอย่างนั้นจริงหรือ

อาจมีคนตั้งคำถามต่อมาว่า

สิ่งไหนที่ควรเลือกกันล่ะ แล้วสิ่งไหนคือทางเลือกที่ถูก

คำตอบคือ...

ไม่มีทางเลือกที่ถูก

เกณฑ์การตัดสินการใช้เวลาให้คุ้มค่าก็ไม่ได้มาจากทางเลือกที่ถูก

หากแต่เป็นความสุขในการใช้ชีวิตมากกว่า

และเพราะความสุขของคนเรามาจากต้นกำเนิดที่ต่างกัน เราจึงไม่สามารถไปตัดสินความสุขของคนอื่นได้ นั่นหมายถึง เราไม่สามารถเลือกทางเดินให้คนอื่นได้ เช่นกัน

เกณฑ์การตัดสินความคุ้มค่าก็เช่นกัน ไม่มีหรอก ว่าคนไหนใช้เวลาคุ้มค่า คนไหนใช้เวลาไม่คุ้มค่า เพราะมันขึ้นอยู่กับว่า เขาเลือกที่จะมีความสุขกับอะไร

เพราะฉะนั้น

อย่าตัดสินคน จากสิ่งที่เขาเลือก เพราะแค่เราคิดต่างกัน ไม่ได้หมายความว่า เขาผิด เราถูก หรือ เราผิด เขาถูก

ชีวิตคนเราไม่ได้มีแค่ถูกกับผิด

เราเกิดมาบนโลกนี้ ก็เพื่อใช้ชีวิต เพื่อมีชีวิต เพื่อดำรงชีวิต

จงมีความสุขกับมันไปในทุกทุกวัน

แค่นี้ยังไม่ดีพออีกหรือ(ยิ้ม)

ความคิดถึง

มักเกิดขึ้นตอนที่รู้สึกเหงา...ใจมันว่างเปล่า

พยายามจดจ่ออยู่กับสิ่งอื่น เพื่อลืมความรู้สึกนี้ลงบ้าง

แต่...ความคิดถึงก็ยังเข้าโหมใส่ดั่งพายุ

...

ยังเฝ้ารอ ... และรอ... และรอ

แต่เขาก็ไม่เคยกลับมา